دایورت

بدست علیوحید

سال گذشته بدون شک بدترین سال زندگی من بوده. چه بخوایم فردی نگاه کنیم ،چه جمعی. بیشتر مشکلات فردیم، یا اگه نگیم بیشتر باید بگیم شاخص‌ترین مشکلات فردیم هم مربوط به روابطم می‌شد؛ هر نوع رابطه‌ای، از خیلی رابطه‌ها خیری که ندیدم هیچ، صدمه هم دیدم. نمونه‌ش رابطه با یک آدم تازه بود که رُک بگم، چند ماه از زندگیم رو نفله کرد. یا مثلن دوست داشتنم. یا دوست داشته شدنم. درکل اکثرن صدمه بود. خیلی از آدمای نیمه پرِ لیوان بینِ دور و برم اصرار دارن که اینا همه‌ش تجربه‌س و بیا به خوبیاش فکر کن. می‌دونین چیه! من خودم می‌دونم که آدمِ عبرت‌گیری نیستم. تنها فایده‌ی مصیبتای امسال پوست‌کلفت‌تر کردنِ منه. اینم خودش خوب چیزیه. البته از تمامِ این چرندیاتِ امسال به یه نتیجه‌ی مثبت رسیدم. فکر کنم لازم باشه سال جدیدُ طور دیگه‌ای شروع کنم. سال هشتادونه قرار بر اینه که تعدادی از آدمارُ حواله بدم به یه جای دیگه. لازم نیست کسایی که من براشون مهم نیستم ، برای من مهم باشن. به شمام توصیه می‌کنم یه فکری رو این قضیه بکنید. به هر حال امسال رو با قدم بزرگی دارم شروع می‌کنم و بالاخره تونستم سایه‌ی سنگینِ یک نفرُ از زندگیم بردارم. البته غیر از روابط زشتی‌های دیگه‌ای هم امسال داشتم که …
اما سال قبل هرچه‌قدر که بد گذشت به همه‌مون، نکات مثبتی هم داشته حتمن. شاید مثلن این دیوار بزرگی که امروز جامعه‌مون رُ دو تیکه یا سه تیکه کرده، مجردن چیز بدی باشه. اما وقتی مقایسه‌ش می‌کنم با قبل که بدون حضور این دیوارهای عمده، فَنس‌های کوتاهتر ما رُ به گروه‌های کوچکتر و بیگانه تقسیم کرده‌بودن؛ این دیوارهای بزرگُ ترجیح می‌دم.
در مورد سال بعد هم آرزوی خاصی ندارم جز اینکه امیدوار باشم کنترل زندگیمُ بیشتر از قبل به دست بگیرم.
تعطیلاتِ خوبی داشته باشین.
سال نو مبارک

پ.ن. دل‌تنگانه

Advertisements